Bavulları hep toplu durmalı insanın… Bir gün telefonların hiç çalmayabileceği hesaplanmalı…Tül perde arkasından misafir yolu gözlemekten vaz­geçmeli…İhanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırlıklı olmalı…

Yalnızlığa alışmalı…

*  *  *

Çünkü “omuz omuza” günlerin vakti geçti. Dayanışma… günümüz borsasının değer kaybeden hisse senet­lerinden biri artık…

Bireyin keşif çağı, geride kı­rık dökük yalnızlıklar bıraktı.

Terörün bile bireyselleştiği çağdayız. Zaman, birlikten kuvvet doğurma zamanı değil; zaman, tek başına dimdik ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır.

(more…)