Ne kadar tutabilirsin ki gül uğruna dikeni..

Avuçlarından akan kızılı daha ne kadar görmezden gelebilirsin.. 

Ve yüreğine saplanan hançerin izini daha ne kadar saklayabilirsin..

İhanet midir bunun adı ya da aldanmak mıdır hislere..Kapılmak mıdır yalancı bakışlara ya da istemek midir tanımadığın başka bir teni.. 

Her kelime anlatsa da bu kederi,susmaktır esas hedefim mısralarda ve kaybolmaktır cümlelerin sonundaki her noktada..

Daha fazla tutamam senin uğruna bu dikeni..

Avuçlarımdaki kızıllığı görmezden gelemem ve bu izi daha fazla saklayamam..Yüreğime sapladığın hançerin..Aldandın yalancı hislere biliyorum,kapılıp gittin yalancı bakışlara..Tanımadığın bir tende buldun belki yüreğimde bulamadığın o şiirleri.. 

Şimdi gidiyorum ve çekiyorum gözlerinden şefkatimi..Issız haykırışların olduğu limanlardayım..Son vapur bekler iskelede çaresiz gülüşlerimi..Bakışlarımı bırakıyorum limanda sondan ikinci yolcu giriş çıkışında..

Ve kokumu bırakıyorum yağmurlu bahar gecelerinden sonbahara uzanan..

Daldan kopan yaprağın rüzgârda savruluşu gibi şimdi..Ben de savruluyorum uzak,bahar kokmayan yalnızlıklara..

Geride yankılanan sessiz çığlıklarım..

Artık tutamıyorum senin uğruna..Kızıllığa bulanmış ellerimde dikeni..

“Aykut Aydemir..”