Doruklarına sevdalanmışım hayatın..Farkında olmadan ezmişim çiçekleri bakarken en tepeye..Geç farkettim sizleri nazlı papatyalarım..Belki hep bir eksik çıkan kar beyazı yapraklarından  bıkmıştım belki de hep tam çıkan yalancı fallarından..

Bir nehir ki ömrüm..Akıp gider doruklardan eteklere..Bir çığırdır yeryüzüne taşışım,en tepeden başlarım hayata..Sonra dem vururum akıp giden zamanla birlikte karıştığım bir okyanusa..O zaman tamamlarım varlığımı artık ben yokumdur,engin ufuklarıyla birlikte büyüyen bir sonsuzluk vardır sularda..Ama çığırımdan taşıdığım topraklarım vardır bu uğurda bazen deltalarda yaşarım,orda kalmıştır özüm..Bazen bir dalga alır savurur son parçamı da..

Bazen bir çiçeğin özüne karışırım topraktan emdiği suyla..Beslerim gövdesini güçlenir..Sonra tomurcuk olurum her şeye inat açan dalıyla..Güneşle şenlenir patlarım yeşillikte doruklardaki karlara inat..

Şimdi elindeyim bir sevgilinin dalından koparılmış beyaz yapraklarımla..

Seviyor,sevmiyor..

Seviyor,sevmiyor..

Seviyor,…

Bu kez bir eksik değil ama bir fazla çıktım..Sonuncu yaprak bendim..Dedim ya bir eksik çıkıyorsun ya da hep yalan..Şimdi bu yalanın içine ben de katıldım..Ben olmadan önce bir eksik çıkan falların benle beraber bir fazla çıkar oldu..Yalnız bir iş var bu işin içinde!

Ben olmadan bir eksik çıkan sevmiyorlar şimdi bir fazla ile yine sevmiyor çıkıyorlar..Ben olmadan sevmiyor,ben olunca yine sevmiyor..

Anladım,anladım..Sen de anladın

“Aykut Aydemir..”