“İçime dağlar gömdüm, sesime fırtınalar
Her anım bir sızıdır, harcına katliam karışmış..”

Anlatılacak gibi olsa kelimelerle ancak bunlar hitap eder ey sevgili!

Mülteciyimdir artık omuzlarımda dünya yüküm..

Bitebilecek gibi olsa yollarla,kokunu almamak için çeker giderim!

Ya da bırak öylece kalsın sırtımda yükün,seni öylece hissedeyim..

 Unutmak ağır gelir hele ki orda olduğunu bilmemek..

Ne kadar çok kırdım seni değil mi?Bilemedim ben..

Göremedim şefkat bekleyen bakışlarını oysa tek dileğindi benden biliyorum..

Ne kadar çaresiz kalıyor kelimeler şimdi..Oysa mısralar yetiremezdim biliyorsun..

Seni ne kadar sevdiğimi de biliyorsun..

Umut kokan cümleler yazardım önceleri şimdi ise ayrılık yüklü her harfinde..Beceremiyorum işte..

Her günüm sırtımda ayrılık yüküyken nasıl kelimelerim umut yüklenir kendiliğinden?

Biliyorsun işte cevabını..
(more…)